زندگی راستی چه زود میگذره
آدم از فردای خود بی خبره

گاهی از مدرسه و کیف و کتاب گفتی برام
گاهی از شیطونیهای بی حساب گفتی برام


گاهی از مردم بی عاطفه نالیدی واسم
گاهی از عاشقی و رنج و عذاب گفتی برام


زندگی راستی چه زود میگذره
آدم از فردای خود بی خبره



کاشکی میشد که بخندم همیشه
چه کنم دست خودم نیست نمیشه


دیگه اون روزهای زیبا نمیاد
دیگه اون خنده به لبها نمیاد


زندگی راستی چه زود میگذره
آدم از فردای خود بی خبره